در مقامی که بود جلوه گه شاهد فکر

نقش پا، کی کند از خاک تهی پهلو را

هدف مقصد ما سخت بلند افتاده ست

باید از عجزکمان کرد خم بازو را

جوهر از موی سر است آینه زانو را

نرمیده ست معانی ز صریر قلمم

رام دارد نی تیرم به صدا آهو را