دل از خود می رود بگذارتا مست فغان باشد

همان حکم عدم باشد اثرهای خیالی را

به هر نظاره حسنش شوخی رنگ دگردارد

تصور چون توان کردن جمال بی مثالی را

جرس آخر به منزل می کندکم هرزه نالی را

قناعت پیشه ای هشدارکاین حرص غنادشمن

کمینگاه هوسها کرده وضع بی سوالی را