بس است از دود دل ، جوهرفروش آیینه داغم

چو مو نشو و نمایی دیده ام در پرده شبها

جدا از اشک شد چشم سراب دشت حیرانی

همان خمیازه خشکی ست بی اطفال ، مکتبها

به غیر از شام مژگانی ندارد چشم کوکبها

به خاموشی توان شد ایمن از ایذای کج بحثان

نفس دزدیدن است اینجا فسون نیش عقربها