چو شبنم آبروی مایه برمی دارد از درها

طمع ازسعی بیحاصل عرق ریزاست زین غافل

که خاک عالمی گل می کند زآب گوهرها

اگر مهر قناعت بازگیرد پرتو احسان

به ترک آرزوهاکوش اگرآسودگی خواهی

شکست رنگ این تب نیست بی ایجاد بسترها

به فکر غارت دل آسمان بیهوده می گردد