به فکر غارت دل آسمان بیهوده می گردد

چو شبنم آبروی مایه برمی دارد از درها

به ترک آرزوهاکوش اگرآسودگی خواهی

شکست رنگ این تب نیست بی ایجاد بسترها

براین ویرانه می بیزد نفس هم گرد لشکرها

توان ازگردش چشم حباب این نکته فهمیدن

که غفلت پرده سرهای بی مغزند افسرها