به ترک آرزوهاکوش اگرآسودگی خواهی

که خاک عالمی گل می کند زآب گوهرها

اگر مهر قناعت بازگیرد پرتو احسان

چو شبنم آبروی مایه برمی دارد از درها

شکست رنگ این تب نیست بی ایجاد بسترها

به فکر غارت دل آسمان بیهوده می گردد

براین ویرانه می بیزد نفس هم گرد لشکرها