به نام شهرت اقبال زندگی نفروشی

تغافل از چه به صیقل زنند آینه بینها

حضورعبرت واسباب راحت این چه خیال است

مژه نبسته به خواب است چشم سایه نشینها

که زهر در بن دندان نهفته اند نگینها

نفس گداخت خجالت به خاک خفت قناعت

ولی چه سود علاج غرض نمی شود اینها