ز رنگ رفته ما می توان گرفت حساب

عروج همت ما خاک شد زشرم نفس

کسی چه خیمه فرازد به این گسسته طناب

در این چمن همه گر صد بهارپیش آید

چه غفلت است که از ما به موج تیغ نرفت

وگرنه قطره آبی ست نشتر رگ خواب

به طبع قطره تپش آرمید وگوهرشد