ای به دور نرگست رم کرده مستی از شراب

آه از آن روزی که عرض مدعا سایل شود

بی صدا زین کوهسارم سنگ می آید جواب

گر به مخموران نگاهم هم نپردازد بلاست

بی بلایی نیست شمشیر مژه خواباندنت

فتنه چشم سیاهت را چه بیداری چه خواب

هرکه را دیدم چو مژگان بال بسمل می زند