یک برگ کاه شعله وامانده را عصاست

ناآشنای صورت واماندگان نه ایم

ما رابه قدر آبله ، آیینه زیر پاست

شوق فسرده از نگهی تازه می شود

عمری ست ناز آینه عجز می کشیم

رنگ شکسته هم به مزاج دل آشناست

هرچند ما به گرد خرامش نمی رسیم