تا ز چشم التفات تیغ او افتاده ام

همچو گل یک خنده زخم شهادت خونبهاست

غنچه تا دم می زند موج شکست آینه است

دانه دل را خیال گردش رنگ آسیاست

بخیه را بر روی زخمم خنده دندان نماست

غافل از عبرت فروشیهای عالم نیستم

هرکف خاکی اپن صحرا به چشمم توتیاست