بالین حباب و وحشت امواج بستر است

بی قدر نیستم همه گر باب آتشم

دود سپند من مژه چشم مجمر است

آرام نیست قسمت داناکه بحر را

از عاجزان بترس که آیینه محیط

چون گل ، به جنبش نفس باد ابتراست

پیوند دل به تار نفس دام زندگی ست