از عاجزان بترس که آیینه محیط

دود سپند من مژه چشم مجمر است

آرام نیست قسمت داناکه بحر را

بالین حباب و وحشت امواج بستر است

چون گل ، به جنبش نفس باد ابتراست

پیوند دل به تار نفس دام زندگی ست

درپای سوزنت گره؟؟ته لنگر است