تا خموشی نگزینی حق و باطل باقی ست

فکر شبگیر رها کن که همینت سحر است

قطره ما به طلب پا زد و از رنج آسود

بی دماغی چقدر قابل وضع گهر است

رشته ای راگره جمع نسازد دو سر است

رنج خفت مکش از خلق به اظهارکمال

نزد این طایفه بی عیب نبودن هنر است