ادب آموز هوستازی غفلت پیری ست

سر سودایی سامان به گریبان بار است

در بهاری که سر و برگ طرب رنگ فناست

دست بر سر زدنت به زگل دستار است

سایه را پای به دامن ، ز خم دیوار است

رنگها بال فشان می رود و می آید

این چمن عالم تجدید کهن تکرار است