چمن ز وصل توام مژده میدهد امروز

دلی که شانه ش زلف اهد راز است

مخور فریب که حیرت دلیل آگاهیست

زچشم آینه تا جلوه صد نگه تاز است

بهار تا سر کوی تو یک گل انداز است

چرا ز جوهر آیینه می رمد عکست

که شمع را پر پروانه بستر ناز است