ازتپش در هر بن مویم هجوم سایل است

در غبار بیدلان دام نزاکت چیده اند

کیست دریابدکه لیلی پرده دار محمل است

دیده تنها کاسه دریوزه دیدار نیست

دانه مجنون سرشت مزرع رسواییم

ریشه ام گل کردن چاک گریبان دل است

حیرت آبینه با شوخی نمی گردد بدل