حیرت آبینه با شوخی نمی گردد بدل

ازتپش در هر بن مویم هجوم سایل است

دانه مجنون سرشت مزرع رسواییم

ریشه ام گل کردن چاک گریبان دل است

بیخود آن جلوه ام تکلیف هوشم مشکل است

هیچ موجودی به عرض شوق ناقص جلوه نیست

ذره هم در رقص موهومی که داردکامل است