دانه مجنون سرشت مزرع رسواییم

کیست دریابدکه لیلی پرده دار محمل است

دیده تنها کاسه دریوزه دیدار نیست

ازتپش در هر بن مویم هجوم سایل است

ریشه ام گل کردن چاک گریبان دل است

حیرت آبینه با شوخی نمی گردد بدل

بیخود آن جلوه ام تکلیف هوشم مشکل است