تا بگیرد دل غم بی ناخنی هم چنگل است

دسترنج هر کس از پهلوی کوشش های اوست

ریشه تاک از دویدن چون عرق آرد مل است

طبع ما تنها اسیر دستگاه عیش نیست

در پناه شعله ، راحت بر وریم از فیض عشق

داغ سودا بر سر ما سایه برگ گل است

شور مستی های ما خجلت کش افلاس نیست