چون سنگ اگر شیشه برآیی چه کمال است

جهدی که زکلفتکده جسم برآیی

هر دانه که ازخاک برون جست نهال است

بگداز به رنگی که پری داغ توگردد

بر جلوه اسباب توهم نفروشی

دیوار و در خانه خورشید خیال است

لعل توبه بزمی که دهد عرض تبسم