گره آبله میدان تپشهای دل است

نیست بی شور جنون، مشت غباری زین دشت

ششجهت ، عرض پریشانی اجزای دل است

دهرگو تنگتر از قطره خونم گیرد

مسطر صفحه آیینه همان جوهر اوست

نفس سوخته هم جاده صحرای دل است

عشرت خانه تاریک، ز روزن باشد