نفس سوخته هم جاده صحرای دل است

دهرگو تنگتر از قطره خونم گیرد

گره آبله میدان تپشهای دل است

مسطر صفحه آیینه همان جوهر اوست

عشرت خانه تاریک، ز روزن باشد

زخم پیکان توام چشم تماشای دل است

پشه تخم است ، به هرجا، ز دویدن واماند