عشرت خانه تاریک، ز روزن باشد

گره آبله میدان تپشهای دل است

مسطر صفحه آیینه همان جوهر اوست

نفس سوخته هم جاده صحرای دل است

زخم پیکان توام چشم تماشای دل است

پشه تخم است ، به هرجا، ز دویدن واماند

نفس از ضبط من و ماگهرآرای دل است