بیشتر دست نگارین بتان جای دل است

راحت شیشه در آغوش شکست است اینجا

صدف گوهر ما زخم طربزای دل است

به که جزبرورق گل ننشیند شبنم

چون طلب سوخت نفس ، گریه روان می گردد

اشک یکسر قدم آبله فرسای دل است

بحر، بر موج گهر، حکم روانی می کرد