تا درتن آیینه پیداییم عالم عالم است

سعی آبی ازعرق می ریزد ما سود نیست

چون نفس درسوختنها آتش ما مبهم است

بی وجود ما همین هستی عدم خواهد شدن

ازتعلق یک سر مو قطع ننمودیم حیف

تیغ تسلیمی که ما داریم پرنازک دم است

بیدل از عجز وغرور فقروجاه ما مپرس