ازتعلق یک سر مو قطع ننمودیم حیف

چون نفس درسوختنها آتش ما مبهم است

بی وجود ما همین هستی عدم خواهد شدن

تا درتن آیینه پیداییم عالم عالم است

تیغ تسلیمی که ما داریم پرنازک دم است

بیدل از عجز وغرور فقروجاه ما مپرس

تا نفس باقی ست زین آهنگ ، صد زیر و بم است