دل را نشان ناوک آفات کرده اند

کای بیخبر بلند مجین پایه ات خم است

عمری زخود روی که به فرسودگی رسی

چون خامه لغزشت به زمینهای بی نم است

هر دم زدن به خانه آیینه ماتم است

تسلیم راه فقر نخواهد غبارکس

کز نقش پا علم شده ای این چه پرچم است