شوق ما را ای طلب پامال جمعیت مخواه

غنچه را بعد از پریشانی گریبان دامن است

غیر خاموشی دلیل عجز نتوان بافتن

شعله ما، تا زبان دارد سراپا گردن است

خون بسمل گر پریشان نقش بنددگلشن است

آن گرانسنگی که نتوان از رهش برداشتن

چون شرر خود را به یک چشم از نظر افکندن است