بی جلوه خورشید جهان نامه سیاه است

درکیش حیاپیشگی ا م شوخی اظهار

هرچند درآیینه خویش است نگاه است

بی عشق محال ست بود رونق هستی

داغم اگر از دود کشد شعله آهی

چشمی ست که بر روی کسی گرم نگاه است

آیینه ام و طاقت دیدار ندارم