آیینه داری ما حرف کتان و ماه است

زاهد تو هم برافروز شمع غرور طاعت

رحمت درین شبستان پروانه گناه است

جایی که حسن یکتا، دارد نقاب غیرت

با آفتاب تابان این سایه ها چه سازند

جرم فنای ما را آن جلوه عذرخواه است

تا زندگی ست زین بزم چون شمع بایدت رفت