با آفتاب تابان این سایه ها چه سازند

رحمت درین شبستان پروانه گناه است

جایی که حسن یکتا، دارد نقاب غیرت

آیینه داری ما حرف کتان و ماه است

جرم فنای ما را آن جلوه عذرخواه است

تا زندگی ست زین بزم چون شمع بایدت رفت

ای مرده ی اقامت منزل کحاست راه است