هرکجا پا می گذاری نقش ما افتاده است

ما اسیران از شکست دل چسان ایمن شویم

بر سر ما سایه زلف دوتا افتاده است

نیست خاکی کز غبار عجز ما باشد تهی

گاهگاهی ذوق همچشمی ست ما را با حباب

در سر ما نیز پنداری هوا افتاده است

از طلسم مل که تمثال حبابی بیش نیست