ازگداز دل گلابی بر رخم پاشیده است

تا مرا عشقت چو شبنم دیده بی خواب داد

خون من رنگی به روی برگ گل خوابیده است

عاقبت خواهم به آن الفت سرا محمل کشید

بستر داغی چو شمع کشته سامان کرده ام

بیخودی از عشق راه خانه ات پرسیده است

برق بیرنگ است عشق اما درین صحرای وهم