کدام جلوه که محتاج صافی دل نیست

نگاه هر دو جهان در غبار آینه است

هجوم چاک گل آغوش شبنم است اینجا

بهار هم چقدر دلفگار آینه است

به هرچه می نگری شرمسار آینه است

چنان به عشق تولبریزجلوه خویشم

که هر طرف رودم، دل دچار آینه است