زلف تابدارش را شانه می دمد افسون

ورنه چشم واکردن عبرت امتحانیهاست

ای سحرتامل کن ، یک نفس تحمل کن

وحشت و دم پیری شوخی و جوانیهاست

دیده وقف حیرت کن موج جان فشانیهاست

پیش چشم بیمارش گر دوتا شود نرگس

عیب سرنگونی نیست جای ناتوانیهاست