چون غنچه ساکن است گلستان را

او دیده است از تو هزار احسان

تا حشر شکرگوید احسان را

لیکن چو غنچه تنگدلست ار چه

گو پارس بوستان نه مگر بلبل

نه مه وداع گوید بستان را

یزدان بودگواه که نگزیند