به جایی رود کش ندانند نام

شب هر توانگری به سرایی همی روند

درویش هر کجا که شب آمد سرای اوست

هنرور چو بختش نباشد به کام

او بر سنگ همی آمد و خروش به فرسنگ می رفت گروهی مردمان را دید هر یک به قراضه ای در معبر نشسته و رخت سفر بسته. جوان را دست عطا بسته بود زبان ثنا بر گشود چندان که زاری کرد یاری نکردند ملاح بی مروت به خنده بر گردید گفت

زر نداری نتوان رفت به زور از دریا

زور ده مرده چه باشد، زر یک مرده بیار