تا جبهه بی عرق شد شستیم از حیادست

همت چه برفرازد از شرم فقر ما دست

عریان تنی لباسیم کو آستین کجا دست

بی انفعالی از ما ناموس آبرو برد

هرجا لب سوالی شد بر در طمع باز

دیگر به هم نیاید چون کاسه گد دست

قدر غنا چه داند ذلت پرست حاجت