هرجا لب سوالی شد بر در طمع باز

عریان تنی لباسیم کو آستین کجا دست

بی انفعالی از ما ناموس آبرو برد

تا جبهه بی عرق شد شستیم از حیادست

دیگر به هم نیاید چون کاسه گد دست

قدر غنا چه داند ذلت پرست حاجت

برپشت خود سوار است از وضع التجادست