ازگرانجانی اسیران فلک را چاره نیست

گرد بیتابی چورنگ آخربه روی ما نشست

آرمیدن در مزاج عاشقان عرض فناست

شعله بیطاقت ما رفت از خودتانشست

صافها شد درد تا در دامن مینا نشست

پیکرم افسرد در راه امید از ضعف آه

این غبار آخر به درد بی عصاییها نشست