ای خوش آن مینا کهاد استقامت سنگ اوست

نسبت خاصی ست محو شعله دیدار را

حیرتی دارم که گر آیینه گردم ننگ اوست

دل عبث دربند تمکین خون طاقت می خورد

صافدل هرگز غبار خویش ننماید به کس

آنچه درآیینه روشن نبینی زنگ اوست

دوری و نزدیکی از زیر و بم ساز دویی ست