آنچه درآیینه روشن نبینی زنگ اوست

دل عبث دربند تمکین خون طاقت می خورد

ای خوش آن مینا کهاد استقامت سنگ اوست

صافدل هرگز غبار خویش ننماید به کس

دوری و نزدیکی از زیر و بم ساز دویی ست

هجر و وصلی نیست اینجا پرده نیرنگ اوست

عضو عضوم را خیالش مرغ دست آموزکرد