صافدل هرگز غبار خویش ننماید به کس

حیرتی دارم که گر آیینه گردم ننگ اوست

دل عبث دربند تمکین خون طاقت می خورد

ای خوش آن مینا کهاد استقامت سنگ اوست

آنچه درآیینه روشن نبینی زنگ اوست

دوری و نزدیکی از زیر و بم ساز دویی ست

هجر و وصلی نیست اینجا پرده نیرنگ اوست