خلق در موت و حیات از صوف و اطلس تاکفن

خامسوز داغ دل را سوختن هم مرهمی ست

جز به هم چیدن کسی را با تصرف کارنیست

گندم انبار است هر سو لیک قحط آدمی ست

هرچه پوشد زین سیاهی و سفیدی ماتمی ست

تا ابدکوک است بیدل نغمه ساز جهان

اوج اقبال و حضیض فقر زیری و بمی ست