ملک هستی تا عدم لبریز غفلتهای ماست

ناکجا آخر برون آرد سر از جایی که نیست

هرچه بینی در جنون زار عدم پر می زند

گرد ما هم بال می ریزد به صحرایی که نیست

گر بفهمدکس همین دنیاست عقبایی که نیست

بیش از آن کز وهم دی آیینه زنگاری کنید

در نظرها روشن است امروز، فردایی که نیست