که از هوا به در آیید خانه صحرایی ست

لطافتی ست به طبع درشتی آفاق

مقیم پرده سنگ انتظار مینایی ست

شکست بام و دری چند می کند فریاد

به عرض نیم نفس کس چه گردن افرازد

حباب ما عرق انفعال پیدایی ست

تو هم دری چو شرر واکن و ببند، بس است