افسوس طایری که به دام تو بال داشت

رازم ز بی نقابی اظهار اشک شد

عریانی اینقدر عرق انفعال داشت

درکیش عشق ساز رهایی ندامت است

امروز نیست داغ تو خلوت فروز دل

خورشید ریشه در دل ماه از هلال داشت

از دل به غیر شعله آهی نشد بلند