باب تحسین گر نبود اهلیت دشنام داشت

باد دامانت غبارم را پریشان کرد و رفت

سرمه ای در گوشه چشم عدم آرام داشت

مصرع آه من از لعل تو پر بی بهره ماند

از سراغ رفتگان جز گفتگو آثار نیست

شخص هستی در نگین بی نشانی نام داشت

چشم وا کردیم و آگاه از فنای خود شدیم