نتوان به نوی غافل از این ساز کهن رفت

هستی الم خفت منصوری ما داشت

بفس کشمکش دار و رسن رفت

صیقلگر آیینه تجدید قدیم است

چون صورت خواب از من و ما هیچ ندیدیم

کامد به چه رنگ آمد ورفتن به چه فن رفت

بیدل پی هستی به عدم می رسد اخر